Αρχειοθήκη ιστολογίου

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Σάββατο 28 Απρίλη – 7 μ.μ. – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ: Φραντς Μέρινγκ. Καρλ Μαρξ: Η ιστορία της ζωής του












Σάββατο 28 Απρίλη – 7 μ.μ. – Παρουσίαση βιβλίου:


Φραντς Μέρινγκ
Καρλ Μαρξ: Η ιστορία της ζωής του
(εκδόσεις redmarks, 2017)


Ο Φραντς Μέρινγκ (1846-1919) ολοκλήρωσε τη συγγραφή της βιογραφίας του Καρλ Μαρξ (1818-1883) τον Μάρτη του 1918, ενώ συνείσφερε κι η Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871-1919) με τη συγγραφή ενός υποκεφαλαίου.
Σύμφωνα με τον Μέρινγκ, για μια καλή βιογραφία είναι αναγκαία στοιχεία στον ίδιο βαθμό και ο θαυμασμός και η κριτική προς το βιογραφούμενο πρόσωπο. Και γι’ αυτό το λόγο η συγκεκριμένη βιογραφική παρουσίαση δεν αποτελεί μια αγιογραφία του Μαρξ σύμφωνα με το πνεύμα του κομματικού ιερατείου της σοβιετικής ορθοδοξίας, το οποίο κατακεραύνωνε τον Μέρινγκ, πχ. για τη στάση του πάνω στη διαμάχη του Μαρξ με τον Μιχαήλ Μπακούνιν (1814-1876).

Εκδόθηκε στα ελληνικά τον Μάρτη του 2017 από τις εκδόσεις redmarks, σε μετάφραση & υποσημειώσεις Χρήστου Υφαντή και σε επιμέλεια & διόρθωση Πέτρου Τσαγκάρη. Συνοδεύεται από ένα πρόλογο του επιμελητή κι ένα εκτενέστερο του μεταφραστή με τίτλο «Φραντς Μέρινγκ: ο καλύτερος βιογράφος του Μαρξ». Συμπεριλαμβάνονται επίσης ευρετήρια ονομάτων και τύπου.








Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Σάββατο 21 Απρίλη - 7 μ.μ. - ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ: Τα κορίτσια της βροχής (Αλίντα Δημητρίου - 2011)









Σάββατο 21 Απρίλη – 7 μ.μ. – προβολή ντοκυμαντέρ:
Τα κορίτσια της βροχής (2011)


Το ντοκυμαντέρ «Τα κορίτσια της βροχής» (2011) είναι το τελευταίο ντοκυμαντέρ που σκηνοθέτησε η Αλίντα Δημητρίου (1933-2013) [1]. Αποτελεί το 3ο μέρος της τριλογίας της σκηνοθέτιδας πάνω στην καταγραφή της δράσης των γυναικών που «έφτιαξαν Ιστορία» τα χρόνια 1940-1974 στην Ελλάδα (το 1ο: «Πουλιά στο βάλτο», 2008, για Κατοχή, το 2ο: «Η ζωή στους βράχους», 2009, για Εμφύλιο), κι αναφέρεται στην περίοδο της επταετούς χούντας των συνταγματαρχών (1967-1974).

Πιάνοντας το νήμα των ιστορικών εξελίξεων της μετεμφυλιακής Ελλάδας απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’60 [2], οι μαρτυρίες των γυναικών εστιάζουν στο έναυσμα για την πολιτική κινητοποίηση που τους έδωσε η πολιτική δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη αλλά και στην ανετοιμότητα που επέδειξαν πριν απ’ την έλευση του χουντικού πραξικοπήματος της 21/4/1967 τόσο οι ίδιες ο νεαρές «λαμπράκισσες» όσο (κυρίως) τα ανώτερα στελέχη της ΕΔΑ [3].

Στη συνέχεια, το υπόλοιπο και μεγαλύτερο μέρος του ντοκυμαντέρ καταγράφει τις μαρτυρίες των 50 γυναικών σχετικά με τους αγώνες και την αντίστασή τους στη δικτατορία αλλά και με τις διώξεις που υπέστησαν απ’ τον τρομοκρατικό μηχανισμό του χουντικού καθεστώτος, οι περισσότερες από τις οποίες συμπεριλαμβάνανε ιδιαίτερα βάναυσες κακοποιήσεις κι άγρια βασανιστήρια (από βασανιστές όπως οι Μάλλιος, Μπάμπαλης, Λάμπρου, Σμαήλος, Γιαννούτσος, Κουβάς, Αδαμόπουλος, Λυκόπουλος, Μήτσος, Σπανός, κτλ. [4]).

Οι μαρτυρίες εναλλάσσονται είτε ανάμεσα στις χρονικές στιγμές της επταετίας είτε ανάμεσα σε στιγμές αγώνα και σε στιγμές καταστολής. Επίσης, σε ορισμένα σημεία του ντοκυμαντέρ, ανάμεσα στις αφηγήσεις των γυναικών μπροστά στο φακό παρεμβάλλονται εικόνες από το σήμερα, όπως επιθέσεις των κατασταλτικών μηχανισμών σε διαδηλωτές κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων της δεκαετίας του ’00.
Μπορεί να μην είναι πλήρης (καθώς βασίζεται μόνο στο επίπεδο της καταστολής κι όχι σ’ αυτό του αγώνα), αλλά αυτή η σύνδεση παρελθόντος και παρόντος δεν είναι και τόσο αμελητέα. Θα μπορούσε μάλιστα να ειπωθεί ότι κινείται σε αγωνιστικούς τόνους, στο βαθμό που διαφοροποιείται από τη δεσπόζουσα ανάγνωση της χουντικής περιόδου εκ μέρους της κυρίαρχης ιδεολογίας των «υπεύθυνων δημοκρατικών φορέων» (από δεξιών μέχρι αριστερών αποχρώσεων), η οποία, όλα αυτά τα χρόνια που το καθεστώς της καπιταλιστικής εξουσίας εξυπηρετείται με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, επιτάσσει κάθε καταγγελία της παρελθούσας δικτατορίας των συνταγματαρχών να υπονοεί ή να συμπεραίνει μια εξύμνηση της παρούσας δημοκρατίας των κομμάτων και των λοιπών εξουσιαστικών μηχανισμών[5].



--------------------------------------------------------------------------------------------------------


[1] Η σκηνοθέτιδα εστίαζε και στο θέμα της διανομής των ντοκυμαντέρ της, ορίζοντας τη δημόσια προβολή τους να είναι απαραίτητα χωρίς οικονομικό αντίτιμο ενώ επεδίωκε να είναι παρούσα και στις προβολές ώστε να συμμετέχει στη συζήτηση που ακολουθούσε.

[2] Οι απεργίες των οικοδόμων (Δεκ. ’60 – Γεν. ’61) κατά την εποχή που μεσουρανούσε η καραμανλική τρομοκρατία, είναι το εναρκτήριο λάκτισμα που έθεσε σε κίνηση την εργατική τάξη και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα ενάντια στις αλυσίδες της μετεμφυλιοπολεμικής ηττοπάθειας: μια βαθμιαία αλλά κρίσιμη αμφισβήτηση που δεν επέτρεπε την δεξιά να κρατηθεί στην εξουσία με διαδικασίες που χαρακτηρίζουν τις αστικές δημοκρατίες δυτικού τύπου, αναγκάζοντάς την στο εκλογικό πραξικόπημα της 29/10/1961, όπου ψήφισαν Καραμανλή ακόμη και τα δέντρα…
Κύρια οργανωτική αποκρυστάλλωση της ανερχόμενης δύναμης του εργατικού κινήματος αποτελεί η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), που τα πολιτικά της αιτήματα εστιάζουν στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις (το αίτημα για 15% του προϋπολογισμού να δίνεται στην παιδεία),  στον εκδημοκρατισμό του κράτους και την υπεράσπιση του συντάγματος (βλ. άρθρο 114, όπου ορίζεται ότι η τήρηση των άρθρων του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των ελλήνων), καθώς και στην απεξάρτηση της ελληνικής οικονομίας απ’ το ξένο κεφάλαιο και της εξωτερικής πολιτικής απ’ τα ξένα κέντρα εξουσίας.
Όπως και να ‘χει, ανεξάρτητα απ’ τον πολιτικό χαρακτήρα που επιχείρησε να δώσει η ΕΔΑ στο ανερχόμενο κίνημα, το γεγονός ότι τα κυριαρχούμενα στρώματα, για πρώτη φορά μετά το 1949, αντιμετώπιζαν με βία τη βία των οργάνων καταστολής (βλ. 70 σοβαρά τραυματίες χωροφύλακες κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων το Δεκέμβρη-Γενάρη), έδωσε ένα αισιόδοξο μαρς για τη συνέχεια.

[3] Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, μετά το τέλος της συγκέντρωσης για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό που διεξάχθηκε στις 22/5/1963 στη Θεσσαλονίκη, δέχθηκε δολοφονική επίθεση από μέλη του ακροδεξιού παρακρατικού μηχανισμού κι υπέκυψε στα τραύματά του πέντε μέρες αργότερα. Η κηδεία του «έβγαλε στο πεζοδρόμιο» κι άλλα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που δεν μπορούσαν άλλο να ανέχονται τη χρήση αυταρχικής βίας σε πλατιά κλίμακα απ’ την κοινοβουλευτική δεξιά.
Λίγους μήνες αργότερα προκηρύσσονται εκλογές στις οποίες κερδίζει η Ένωση Κέντρου (ΕΚ) του Γ. Παπανδρέου, που πιέζεται απ’ το λαϊκό κίνημα να χτυπήσει τα δύο βασικά μετεμφυλιακά στηρίγματα της αστικής κυριαρχίας: το στρατό και το βασιλικό θρόνο. Η περίοδος του σχετικού αστικού εκδημοκρατισμού (1963-1965) – η πολυθρύλητη «αποκαραμανλοποίηση» – έφερε ένα ορισμένο εύρος πολιτικών κατακτήσεων για τις αγωνιζόμενες μάζες, οι οποίες βάθυναν τους αγώνες τους σε ουσιαστικές απαιτήσεις, βάζοντας πια σε κίνδυνο τα ίδια τα θεμέλια του πολιτικοοικονομικού καθεστώτος.
Ακόμη, η από αριστερά κριτική της ρεφορμιστικής ηγεσίας της ΕΔΑ, του μετριοπαθούς προγράμματος της και της ηττοπαθούς τακτικής της, αρχίζει να λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις, ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας. Ενώ πχ. η κίνηση Σοσιαλιστική Συνειδητοποίηση (ΣΟ.ΣΥΝ.) που λειτουργούσε ως φράξια στη νεολαία της ΕΔΑ, είχε ήδη συγκροτηθεί από το 1962, το φθινόπωρο του 1964 η νεολαία της ΕΔΑ μετονομάζεται σε Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη (ΔΝΛ), πιο μετριοπαθές και πιο χαλαρό οργανωτικά σχήμα, στο οποίο όλο και περισσότερα στελέχη από την βάση ασφυκτιούσαν κι αμφισβητούσαν τη συμβιβασμένη κομματική ηγεσία της ΕΔΑ, η οποία με τη σειρά της ήθελε να ξεφορτωθεί τα ζωηρά κι ατίθασα στοιχεία, προχωρώντας τον επόμενο χρόνο σε διαγραφές – πχ του Σωτήρη Πέτρουλα που οδήγησε μετέπειτα στη συγκρότηση της Πανελλήνιας Δημοκρατικής Κίνησης (ΠΑΝ.ΔΗ.Κ.). Παράλληλα, το 1964 εμφανίζονται μαοϊκά, τροτσκιστικά και λοιπά σχήματα.
Η πλειοψηφία των «λαμπράκηδων», παρόλο που δεν ήταν αυτή που έσπρωχνε σε προωθημένες ενέργειες, με τα επαναστατικά σκιρτήματά της έφερνε σε αμηχανία τη μετριοπαθή ηγεσία του κόμματος, ιδιαίτερα μετά την πραξικοπηματική παύση του Παπανδρέου απ’ το παλάτι στις 15/7/1965 και τα αυθόρμητα εξεγερσιακά γεγονότα που ακολούθησαν: το «πεζοδρόμιο» φάνηκε αποφασισμένο να επιβάλει τη θέλησή του ανεβάζοντας στα ύψη το πολιτικό θερμόμετρο, όχι όμως χωρίς απώλειες (βλ. δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα στη διαδήλωση της 21/7/1965).
Την επόμενη χρονιά, καθώς η υποχώρηση του λαϊκού κινήματος γίνεται ανησυχητικά εμφανής, οι «υπεύθυνοι φορείς» της ΕΚ και της ΕΔΑ, που όλο το προηγούμενο διάστημα προσπαθούσαν να εξημερώσουν τις εξαγριωμένες μάζες, αυτή τη φορά χαρακτήριζαν τη δικτατορία «παραλογισμό» και θεωρούσαν αδύνατη την επιβολή της. Ο επίσημος μηχανισμός της ΕΔΑ, ενώ έκανε εκκλήσεις στο λαό να επαγρυπνεί (βλ. πχ. τη μαραθώνια πορεία του Μάη του ’66 ή τις καταγγελίες για «σκοτεινά σχέδια της Αυλής» σε δημοσιεύματα της «Αυγής»), υποβάθμιζε τον κίνδυνο του πραξικοπήματος και τη συζήτηση του πως αυτό θα αντιμετωπιζόταν (βλ. πχ. την ομιλία Γλέζου σε μεσαία και κατώτερα στελέχη την άνοιξη του ’66 ή ένα χρόνο αργότερα, το περιβόητο πρωτοσέλιδο της «Αυγής» της 21/4/1967, το οποίο ποτέ δεν κυκλοφόρησε ελέω απαγόρευσης κυκλοφορίας, αλλά επρόκειτο να δημοσιεύσει με τίτλο «Γιατί δεν θα γίνει Δικτατορία», το τρίτο και τελευταίο μέρος μιας σειράς κειμένων πάνω σ’ αυτό το ζήτημα). Αναπόφευκτα λοιπόν, η κομματική ηγεσία πιάστηκε στον ύπνο, τη στιγμή που μύριζε ο αέρας από παντού για συνταγματική εκτροπή και για μετάβαση σε κατάσταση απροκάλυπτης επίθεσης στο σύνολο του λαϊκού κινήματος.

[4] Ο Ευάγγελος Μάλλιος εκτελέστηκε απ’ την «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη» στις 14/12/1976. Ο Πέτρος Μπάμπαλης εκτελέστηκε απ’ την «Ομάδα Ιούνης ‘78» στις 31/1/1979.

[5] Απ’ τις αρχές της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, μείζον θέμα στη δημόσια σφαίρα αποτελεί μια μανιχαϊστικού τύπου αντιπαράθεση μιας εξιδανικευμένης δημοκρατίας με μια δικτατορία της οποίας η φρίκη γίνεται τόσο πιο εντυπωσιακή όσο η περιγραφή της είναι πιο απολίτικη. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, η αστική δημοκρατία εμφανίζεται ως ο πιο «πολιτισμένος» κι ο πιο «φυσικός» τρόπος κοινωνικής οργάνωσης, φυσικοποιώντας και διαιωνίζοντας τις υπάρχουσες καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις.
Μετά τα γεγονότα της Νομικής το Φλεβάρη και το Μάρτη του ’73 και κυρίως μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ’73, όταν διαφαινόταν ως απειλή μια νέα λαϊκή εξέγερση που θα σάρωνε τα πάντα, οι «υπεύθυνοι δημοκρατικοί φορείς» κατόρθωσαν να εκτονώσουν το μένος των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευόμενων μαζών, προκειμένου να στερεωθεί η κοινωνική και πολιτική συναίνεση προς τις δεδομένες σχέσεις εξουσίας.
Άλλωστε, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης ιδεολογικού αποπροσανατολισμού που διεξάχθηκε απ’ την πτώση της δικτατορίας τον Ιούλη του 1974 μέχρι τις εκλογές του Νοέμβρη του ’74, την λύση Καραμανλή την εσωτερίκευσαν και συνέδραμαν στην επιβολή της, γνωστές δημοκρατικές φίρμες που θέλησαν να εκμεταλλευτούν την ταυτότητα (ή να μιλήσουν εν ονόματι) των «ταλαιπωρημένων βασανισμένων αντιστασιακών αγωνιστών» – ένα κλίμα συμβιβασμού και συμπόρευσης με το αστικό καθεστώς που αποτυπώθηκε ενδεικτικά με την γκανγκστερικού τύπου παραίνεση του Μίκη Θεοδωράκη «Ο Καραμανλής ή τα τανκς».








Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Παρασκευή 9 Μάρτη, 7.30 μ.μ. - ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: «Η Αφρική στην πλατεία» (& CAFE/BAR οικονομικής ενίσχυσης)










Παρασκευή 9 Μάρτη, 7.30 μ.μ. στο χώρο της Λαϊκής Βιβλιοθήκης

Έκθεση φωτογραφίας: «Η Αφρική στην πλατεία»





Ο φωτογραφικός φακός της συντρόφισσας Πολυξένης Ανδρεάδου αποθανάτισε ορισμένες στιγμές του φεστιβάλ «Η Αφρική στην πλατεία» (Africa on the square), που διεξάχθηκε στην πλατεία Τραφάλγκαρ στο Λονδίνο, στο οποίο έτυχε να βρεθεί τον Οκτώβρη του 2017.
Ο φακός κοιτάζει πρόσωπα που ζουν στη βρετανική πρωτεύουσα έχοντας διαφορετική εθνική ταυτότητα, καταγωγή, χρώμα δέρματος, θρησκεία, γλώσσα, κτλ. ή που έχουν μετακινηθεί (πρόσφατα ή/και προσωρινά) έχοντας αποδράσει από δυσχερείς πολιτικές, οικονομικές, πολιτισμικές συνθήκες της χώρας καταγωγής τους. 
Πρόσωπα περιττά, παρείσακτα, απόβλητα. Πρόσωπα εκτεθειμένα απέναντι στο ζοφερό καθεστώς των ιεραρχικών φραγμών, των απαγορεύσεων, των ανισοτήτων, των προκαταλήψεων. Πρόσωπα απροστάτευτα απ’ το νομικό μηχανισμό που τα αποκλείει από πάσης φύσης δικαιώματα. Πρόσωπα απομονωμένα κι αποκλεισμένα από τη δημόσια σφαίρα που αναζητούν την πρόσβαση στην κοινωνική ζωή και την ικανοποίηση των κοινωνικών τους αναγκών. Πρόσωπα που προσπαθούν να (ξανα)γίνουν ενεργά υποκείμενα διεκδικώντας να εκπληρώσουν όλες τις προϋποθέσεις του ανθρώπινου αυτοκαθορισμού τους, κόντρα στις όποιες στερήσεις της ελευθερίας κίνησής τους.

Όμως εδώ χρειάζεται μια προσοχή, μια αναγκαία υπενθύμιση κι ένας απαραίτητος σχολιασμός. (1)
Αυτό που χρήζει σχολιασμού και στοχασμού έχει να κάνει με το γεγονός ότι το συγκεκριμένο φεστιβάλ (συνδι)οργανώνεται απ’ το δήμο του Λονδίνου (δήμαρχος του οποίου είναι ο πακιστανικής καταγωγής Σαντίκ Χαν, στέλεχος του Εργατικού Κόμματος). Πρόκειται δηλαδή για μια εμφανή περίπτωση ενός αντιρατσισμού «από τα πάνω», ενός θεσμικού αντιρατσισμού που χρησιμοποιεί την κοσμοπολίτικη δημοκρατική φιλολογία περί κοινοτικής συμβίωσης και τη ρητορική περί ανοιχτών συνόρων, μόνο και μόνο για να ενσωματώσει και να συμπεριλάβει περισσότερους ανθρώπους εντός των κατεστημένων καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων.
Γενικότερα, ο θεσμικός αντιρατσισμός της φιλελεύθερης φράξιας του κεφαλαίου αντιπαραθέτει απέναντι στο πάντοτε αόριστο και παραπλανητικό φάντασμα της εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ταυτότητας, το πάντοτε αόριστο και παραπλανητικό φάντασμα της πολιτισμικής διαφορετικότητας. Κι απέναντι στην ομογενοποιητική δύναμη της δυτικής κουλτούρας, αντιπαραθέτει είτε την έμμονη ιδέα της πολυπολιτισμικότητας που βλέπει τις κουλτούρες κι αγνοεί τις οικονομικές επιταγές είτε τις πιο έντεχνες αποστροφές για τη δημιουργική αφομοίωση και το χωνευτήρι των εθνοφυλετικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών διαφοροποιήσεων είτε ακόμα και τις – αόριστες συνήθως – αναφορές σε μειονότητες σαν από τη φύση τους να υποσκάπτουν την κοινωνική τάξη του καπιταλιστικού καθεστώτος και να προσφέρουν κάποιο – θεμελιακά διαφορετικό απ’ τον καπιταλισμό – πολιτικό όραμα. Και τέλος, απέναντι στις φαντασιοπληξίες της ξενοφοβίας που τρέφουν την εχθρότητα, ο θεσμικός αντιρατσισμός της φιλελεύθερης φράξιας του κεφαλαίου εγκαθιστά μια αγορά φιλανθρωπίας όπου η ελεημοσύνη παράγει δούλους.
Προφανώς λοιπόν, τα κριτήρια και τα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης στις περιττές, παρείσακτες, απόβλητες οντότητες δεν μπορούν να είναι τα ίδια γι’ αυτούς που διευθύνουν αυτόν τον κόσμο και γι’ αυτούς που θέλουν να τον αλλάξουν. Άλλωστε, η διεκδίκηση του φιλελεύθερου φωτοστέφανου της ιδιότητας του πολίτη δεν μπορεί να έχει σχέση με την ανθρώπινη χειραφέτηση απ’ τα πολυποίκιλα εξουσιαστικά πλέγματα της καπιταλιστικής ζούγκλας.
Οπότε, η ενδυνάμωση της αλληλεγγύης «από τα κάτω», που επιδιώκει να δημιουργήσει κοινωνικό δεσμό με τις περιττές, παρείσακτες, απόβλητες οντότητες στην όσο γίνεται πιο σαφή προοπτική του γκρεμίσματος των συνοριακών φραγμών και του ξεπεράσματος όλων των αλλοτριωτικών – πολιτισμικών, θρησκευτικών, κτλ. – μεσολαβήσεων, είναι η καλύτερη απάντηση στη διακήρυξη «από τα πάνω» μιας κουλτούρας φιλοξενίας κι ενός πατερναλιστικού εναγκαλισμού οποιουδήποτε περνά κλαίγοντας τα διόδια της ιστορίας (διακήρυξη που συν τοις άλλοις επιδιώκει να εκμεταλλευτεί, να αφομοιώσει και να μετατρέψει σε δημόσιο θέαμα την υπομονετική και μακροχρόνια δράση των «από τα κάτω» πρωτοβουλιών).






------------------------------------------------------------------------------------------------------





(1) Άλλωστε, γενικότερα στη φωτογραφία ως μορφή αναπαράστασης κι απόδοσης της πραγματικότητας, το να αντιληφθεί κανείς το φωτογραφικό σημαίνον δεν είναι κάτι αδύνατο, όμως αυτό ίσως να απαιτεί κι ένα δεύτερο ενέργημα γνώσης και στόχασης. Δεδομένης δηλαδή της περιοριστικής εξάρτησης των αποθανατισμένων εικόνων απ’ την εμπειρική πραγματικότητα, μάλλον είναι απαραίτητος ένας στοχαστικός τρόπος κοιτάγματος των εικόνων. Μια βλέψη του αντικειμένου που να επιχειρεί να κατανοήσει τις ανθρώπινες σχέσεις και το κοινωνικό πλαίσιο στα οποία το σύμπαν των εικόνων εμφανίζεται. Ένα «μάτι που σκέφτεται» που να προσπαθεί να καταστήσει το φωτογραφισμένο, αφετηρία και πεδίο κοινωνικής κριτικής.






Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Σάββατο 3 Μάρτη - 7 μ.μ. - ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Γερμανία 1918-1921. Επανάσταση και Αντεπανάσταση










Σάββατο 3/3,  7μ.μ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Γερμανία 1918-1921. Επανάσταση και Αντεπανάσταση

(παρουσίαση: coghnorti)


Βασικά σημεία της παρουσίασης:
Εισαγωγή: ταξική πάλη – επανάσταση – αντεπανάσταση
Γερμανία: ο κοινωνικός σχηματισμός συνοπτικά
1905-1914
Α’ παγκόσμιος πόλεμος 1914-1918
Επανάσταση του Νοέμβρη 1918
Σπαρτακιστική εβδομάδα 1/1919
Πραξικόπημα των Καπ/Λούτβιτς – εξέγερση του Ρουρ, άνοιξη 1920
Δράση του Μαρτίου 1921
Κρίση του 1923


Βιβλιογραφία της παρουσίασης:


Σύνοψη της παρουσίασης:


Sampler από 1918-1921:






Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Σάββατο 17 Φλεβάρη - 7.30μ.μ. - ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή το βιβλίο Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΦΑΙΡΑ




Σάββατο 17 Φλεβάρη, 19.30

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή το βιβλίο Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΦΑΙΡΑ
 

Το βιβλίο Η προλεταριακή δημόσια σφαίρα που εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 2016 από το αντιεξουσιαστικό κομμουνιστικό εγχείρημα Αντίθεση, περιλαμβάνει τα εξής κείμενα: 

-επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο των Όσκαρ Νεγκτ (1934-) και Αλεξάντερ Κλούγκε (1932-) Δημόσια σφαίρα και εμπειρία: μια ανάλυση της αστικής και της προλεταριακής δημόσιας σφαίρας, που δημοσιεύτηκε το 1972. 

-το άρθρο του Έμπερχαρντ Κνέντλερ-Μπούντε (1945-) Προλεταριακή δημόσια σφαίρα και πολιτική οργάνωση: μια ανάλυση του βιβλίου Δημόσια σφαίρα και εμπειρία των Όσκαρ Νεγκτ και Αλεξάντερ Κλούγκε, που δημοσιεύτηκε το 1975. 

-το άρθρο του Αλεξάντερ Κλούγκε Για τη δημόσια σφαίρα και την εμπειρία, που δημοσιεύτηκε το 2015. 

-τον πρόλογο των Όσκαρ Νεγκτ και Αλεξάντερ Κλούγκε στη 2η αγγλική έκδοση, Για τις νέες δημόσιες σφαίρες, που δημοσιεύτηκε το 2016. 

-τον πρόλογο του εγχειρήματος Αντίθεση για τη συγκεκριμένη έκδοση, Η προλεταριακή δημόσια σφαίρα


----------------------------------

Η παρούσα έκδοση δεν παρέχει έτοιμες συνταγές για την οργάνωση του προλεταριακού κινήματος ενάντια στον κόσμο του κεφαλαίου και όλες τις αλλοτριωτικές διαμεσολαβήσεις του. Αποτελεί απλώς μια πρώτη απόπειρα να προσεγγιστεί το ζήτημα της οργάνωσης από τη σκοπιά της δημιουργίας μιας προλεταριακής δημόσιας σφαίρας. Ελπίζουμε να φανεί χρήσιμο στους αγώνες που θα δώσουμε την επόμενη περίοδο και να συμβάλλει έστω και λίγο στο ιστορικό κίνημα για τη δημιουργία ενός νέου κομμουνιστικού κόσμου χωρίς κράτος, εκμετάλλευση και αλλοτρίωση.

 

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Τρίτη 13 Φλεβάρη-8.30μ.μ.-1ος Κύκλος Μελέτης για τη Θεωρία & τη Δράση (Μπούκτσιν-α΄)

1ος Κύκλος Μελέτης για τη Θεωρία & τη Δράση (Μπούκτσιν-α΄) 


Το πρώτο κείμενο του Μάρραιη Μπούκτσιν (1921-2006) που θα συζητηθεί στον κύκλο είναι το «Αυθορμητισμός και οργάνωση» που πρωτοδημοσιεύτηκε στις αρχές του 1972 (ανεπτυγμένη μορφή μιας ομιλίας του το Νοέμβρη του 1971 στη Νέα Υόρκη σε ένα συνέδριο περί οργάνωσης). 

[σελίδες 8-37 και 96-99 στην ελληνική μετάφραση της έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου]


Κύκλος Μελέτης για τη Θεωρία & τη Δράση

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Τετάρτη 31 Γενάρη – 7μ.μ. – προβολή ταινίας Παρ' όλα αυτά! (Καρλ Λήμπκνεχτ)




Τετάρτη 31 Γενάρη - 7μ.μ. - προβολή ταινίας
 
Παρ' όλα αυτά!
(Καρλ Λήμπκνεχτ)

Γερμανικός τίτλος: Trotz alledem! Ein film uber Karl Liebknecht

Η ταινία που γύρισε το 1972 ο ανατολικογερμανός Γκούντερ Ράις (1927-2014) είναι η τρίτη από τις τέσσερις συνολικά ταινίες του σκηνοθέτη που αναφέρονται στην ιστορική περίοδο του Α' παγκοσμίου πολέμου και του επαναστατικού κύματος που ακολούθησε στη Ρωσία και τη Γερμανία. Και πιο συγκεκριμένα, είναι η δεύτερη ταινία που καταγράφει αυτά τα ιστορικά γεγονότα μέσα από τις απόψεις και τη ζωή του Καρλ Λήμπκνεχτ (13/8/1871-15/1/1919). Και στις δυο ταινίες (με απόσταση 7 χρόνων), διατηρήθηκαν οι ίδιοι ηθοποιοί στην ερμηνεία των περισσότερων ρόλων και βασίστηκαν σε γραπτά του Μίκαελ Τσένσο-Χελ (1902-1980). (1)
 
Ο τίτλος της ταινίας είναι κι ο τίτλος του τελευταίου άρθρου που έγραψε ο Λήμπκνεχτ προτού δολοφονηθεί μαζί με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ (5/3/1871-15/1/1919) από τα παρακρατικά-παραστρατιωτικά σώματα των Φράικορπς. Στην ελληνική απόδοση της ταινίας, τόσο στην πρώτη προβολή της (στα πλαίσια της εβδομάδας κινηματογράφου της ΛΔΓ τον Απρίλη του 1975) όσο και σε κατοπινούς υποτιτλισμούς της, έχουν αποδοθεί -στον τίτλο ή στον υπότιτλο- τα ονόματα και των δύο επαναστατών, αλλά βασικός δραματουργικός άξονας της ταινίας (καθώς φαίνεται κι απ' τον γερμανικό υπότιτλο) είναι η ζωή του Λήμπκνεχτ, και πιο συγκεκριμένα οι τελευταίοι και εντονότατοι μήνες της ζωής του κατά το ξέσπασμα του επαναστατικού ξεσηκωμού στη Γερμανία. 

Κι ενώ η πρώτη ταινία παρακολουθεί τη διαδρομή του Λήμπκνεχτ απ' την κήρυξη του Α' παγκοσμίου πολέμου τον Αύγουστο του 1914 μέχρι τη φυλάκισή του, τέλη Ιούνη του 1916,(2) η συγκεκριμένη ταινία αρχίζει την αφήγησή της με την αποφυλάκισή του, τέλη Οκτώβρη του 1918.(3)

 
----------------------------------

 
(1) Με βάση γραπτά του Τσένσο-Χελ, στα μέσα της δεκαετίας του '50, σε σκηνοθεσία Κουρτ Μέτσιγκ (1911-2012), γυρίστηκε άλλη μια διλογία πάνω στη ζωή και τη δράση ενός άλλου συμμετέχοντα στο πολύχρονο επαναστατικό κύμα στη Γερμανία, του Ερνστ Τέλμαν (1886-1944). 

(2) Κυριότερα σημεία αποτελούν η αντίρρηση του Λήμπκνεχτ και των υπόλοιπων συντρόφων του της αριστερής πτέρυγας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) στον πόλεμο κι άρα και στην κυρίαρχη, δεξιά πτέρυγα του SPD (Έμπερτ, Σάιντμαν, Νόσκε, κτλ) που υποστήριζε με σοσιαλίζουσα ρητορεία τη συμμετοχή της Γερμανίας στον πόλεμο. Αντίρρηση που οδήγησε στη συγκρότηση της ομάδας «Διεθνής» που αργότερα μετονομάστηκε σε «Σπάρτακος», σε κάλεσμα της οποίας πραγματοποιήθηκε αντιπολεμική-αντικυβερνητική διαδήλωση την πρωτομαγιά του 1916 με συμμετοχή χιλιάδων εργατών και νεολαίων· όπου τη στιγμή που ξεκινούσε την ομιλία του, συνελήφθη ο Λήμπκνεχτ και μετά από δίκη φυλακίστηκε. 

(3) Εκείνη την εποχή, 4 χρόνια και 2 μήνες μετά την έναρξη του μεγάλου πολέμου, η στρατιωτική ηγεσία της Γερμανίας, όντας σίγουρη πλέον ότι δεν ήταν δυνατόν να κερδηθεί ο πόλεμος μετά την αποτυχημένη επίθεση στο γαλλικό μέτωπο των προηγούμενων μηνών, προσανατολιζόταν σε ένα τρόπο διεξαγωγής διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου που να μην φέρει το πολιτικο-οικονομικό καθεστώς σε αναπόδραστο αδιέξοδο, μιας και συμπτώματα του επαναστατικού ξεσηκωμού που αμφισβητούσε τα θεμέλια όχι μόνο της αυτοκρατορικής αλλά και συνολικότερα της καπιταλιστικής εξουσίας, είχαν ήδη διαφανεί απ' το πρώτο μισό του 1918.
Προκειμένου λοιπόν να αποφευχθεί μια κοινωνική αναταραχή κι επαναστατική καταιγίδα που να θέσει σε κίνδυνο τον πυρήνα και την ουσία της παλιάς ταξικής κυριαρχίας, ήδη απ' τις αρχές του Οκτώβρη του 1918, αυτοκρατορικοί, στρατιωτικοί και βιομηχανικοί κύκλοι βρίσκονται αναγκασμένοι να τολμήσουν το άλμα της αναδιάρθρωσης του μηχανισμού της εξουσίας προς την αστική δημοκρατία, βάζοντας το εθνικό σύνταγμα σε τροχιά κοινοβουλευτικοποίησης κι ανοίγοντας βαλβίδες ασφαλείας με την προσχώρηση στον κυβερνητικό συνασπισμό ενός εταίρου με ερείσματα στα εργατικά και στρατιωτικά στρώματα: της ηγεσίας του SPD. Της δεξιάς πτέρυγας δηλαδή του κόμματος, η οποία καθ' όλη διάρκεια του πολέμου -συμβάλλοντας στο πιο βαθύ κατρακύλισμα αυτού του πάλαι ποτέ σκεπτόμενου εγκεφάλου και οργανωτικού πυρήνα της εργατικής τάξης- είχε δώσει τα διαπιστευτήρια της προς τις άρχουσες τάξεις για την προθυμία με την οποία υπερασπίζει τις δεδομένες σχέσεις εξουσίας.
Όμως δεν θα αργήσει να σημάνει ο πρώτος ξεσηκωμός (τέλη Οκτώβρη-αρχές Νοέμβρη: ανταρσία ναυτών κι εξέγερση στο Κίελο, όπου η εξουσία στην πόλη ασκούνταν από συμβούλια ναυτών κι εργατών), που θα λειτουργήσει ως σπίθα στο μπαρούτι της επαναστατικής έκρηξης σε πολλές γερμανικές πόλεις. Στην πρωτεύουσα, στο Βερολίνο, χιλιάδες εργάτες πραγματοποιούν έφοδο σε πολλά κυβερνητικά κτίρια, ανάμεσά τους το αυτοκρατορικό παλάτι και το αρχηγείο της αστυνομίας. Ήταν τέτοια η πίεση για ριζική ανασυγκρότηση των κοινωνικο-πολιτικών σχέσεων όπου τα συλλογικά όργανα των επαναστατημένων τείνανε να αναδειχθούν σε κυρίαρχη κοινωνική δύναμη.
Εν τω μεταξύ, ο παλιός αυτοκρατορικός μηχανισμός αναθέτει το αξίωμα του καγκελαρίου του ράιχ στον σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Έμπερτ, που μισούσε σαν αμαρτία κάθε επαναστατική απόπειρα του προλεταριάτου να αρπάξει το πηδάλιο της κοινωνικής ζωής και να πάρει στα χέρια του τα ίδια του τα πεπρωμένα. Η δεξιά πτέρυγα του SPD -σε πρόσκαιρη σύμπλευση με τη κεντρώα πτέρυγα του κόμματος αλλά σε αγαστή συνεργασία με τη στρατιωτική ηγεσία- αφού έκανε ό,τι μπορούσε για να προλάβει γεγονότα ανταρσίας και προσπάθειες για την εγκαθίδρυση δομών εξουσίας «από τα κάτω», σ' αυτή τη φάση επεδίωξε να καρπωθεί ολοκληρωτικά την επαναστατική δυναμική. Δηλαδή να τρυπώσει και να αναρριχηθεί στις σημαντικές θέσεις των υπαρκτών πλέον επαναστατικών οργάνων, προκειμένου να κερδίσει τον έλεγχο τους, και στη συνέχεια -εκτροχιάζοντας και παραγκωνίζοντας κάθε προγραμματική διεκδίκηση που θέλει να αλλάξει την κοινωνία συθέμελα- να παραλύσει τις πρωτοβουλίες των μαζών και να στήσει εμπόδια στην αναγνώριση των πολύπλοκων μετώπων του επαναστατικού αγώνα.
Το γεγονός πάντως ότι μια κυβέρνηση που απέβλεπε στο να διατηρήσει άθικτη τη δομή του καπιταλιστικού συστήματος από τις διαθέσεις των επαναστατημένων δυνάμεων, εξαρτιόταν συνάμα απ' τις διαθέσεις αυτές, διαμόρφωσε ένα πρωτόγνωρο κι ιδιαίτερα ασταθή συσχετισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, όπου παρέμενε σε εκκρεμότητα το ζήτημα της εξουσίας και του επαναστατικού διακυβεύματος.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία ήταν υποχρεωμένη να περάσει απ' το στάδιο της δημαγωγικής φάσης (όπου στην προσπάθειά της να δώσει την εντύπωση στους επαναστατημένους εργάτες, στρατιώτες, ναύτες ότι βρισκόταν στο πλευρό τους κι ότι υποκλίνεται στη θέλησή τους, συνήθιζε να εφαρμόζει μια πονηρή κι ύπουλη τακτική καλυμμένου αντεπαναστατικού χαρακτήρα, καμουφλαρισμένη με νεφελώδεις φραστικές ακροβασίες, πολιτικάντικους ελιγμούς και παρηγορητικές υποσχέσεις για τη σοσιαλιστική προοπτική, που επεδίωκαν να σκορπίσουν σύγχυση και να καταπραΰνουν την οργή των επαναστατημένων, λειτουργώντας ως πυροσβεστικό όργανο για το σβήσιμο της κοινωνικής αναστάτωσης και τη συντονισμένη επιστροφή στην καπιταλιστική ομαλότητα) στο στάδιο της ανοιχτά κατασταλτικής φάσης (όπου με ιδιαίτερο ζήλο προς την αποκατάσταση της διαταραχθείσας τάξης του παλιού κόσμου, φάνηκε αποφασισμένη να εφαρμόσει μια απροκάλυπτα αντεπαναστατική τακτική ωμού τσακίσματος κι αιματηρής εξόντωσης κάθε επαναστατικής απόπειρας, λειτουργώντας ως έσχατο οχυρό στη μάχη του καπιταλιστικού κόσμου με την επαναστατική δράση).
Παρ' όλα αυτά, παρ' όλες τις ήττες στο στρατόπεδο των επαναστατημένων, δεν επήλθε αποθάρρυνση κι αποσύνθεση της επαναστατικής ορμής αλλά αντλήθηκε πείρα και δύναμη, καρποφορώντας τους επόμενους βηματισμούς της προλεταριακής εφόδου στον ουρανό…

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Τετάρτη 13/12, 7 μμ - προβολή: Στο Φως του Φεγγαριού (Σκολιμόφσκι, 1982)

Στο φως του φεγγαριού (1982)

Η ταινία «Στο φως του φεγγαριού» (πρωτότυπος τίτλος «Moonlighting») του Γέρζυ Σκολιμόφσκι (1938-), που προβλήθηκε το Μάη του 1982 στο φεστιβάλ των Καννών, είναι το πρώτο κι εν θερμώ καλλιτεχνικό σχόλιο για την επιβολή του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία, στις 13 Δεκεμβρίου 1981 – την ύστατη απόπειρα του στρατηγού, υπουργού Άμυνας και πρωθυπουργού Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι να αντιμετωπίσει το κλίμα ανταρσίας, που απ’ το καλοκαίρι του 1980 είχε αναπτυχθεί γύρω απ’ τον αντιπολιτευτικό πόλο του «ανεξάρτητου αυτοδιοικούμενου συνδικάτου Αλληλεγγύη» (Solidarność).
[ένα κλίμα που δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε διαπεράσει την πολιτική σκηνή της χώρας: εργατική εξέγερση τον Ιούνη στο Πόζναν και «πολωνικός Οκτώβρης» το 1956/ φοιτητικός ξεσηκωμός στη Βαρσοβία, την Κρακοβία κι αλλού το Μάρτη του ‘68/ απεργιακές κινητοποιήσεις κι εργατικές εξεγέρσεις στις περιοχές γύρω απ’ τη Βαλτική θάλασσα (Γκντανσκ, Γκντύνια, Στεττίνο, κτλ) που επεκτείνονται και σε άλλες περιοχές (Λοτζ, κτλ) απ’ το Δεκέμβρη του 1970 μέχρι το Φλεβάρη του 1971/ ισχυρό απεργιακό κύμα σε σημείο ανοιχτής εξέγερσης σε πόλεις κοντά στη Βαρσοβία (Ράντομ, Ούρσους) τον Ιούνη του 1976/ ξέσπασμα απεργιών σε αρκετές πόλεις (Ούρσους, Λούμπλιν, Πόζναν, κτλ) τον Ιούλη του 1980, κορύφωσή τους στις περιοχές της Βαλτικής τον Αύγουστο του ‘80 –όπου ιδρύεται η «Αλληλεγγύη»– και συνέχισή τους στις περισσότερες περιοχές της χώρας καθ’ όλο το διάστημα μέχρι το Δεκέμβρη του 1981/].
Χωρίς να ασχολείται ευθέως με το πολυτάραχο «πολωνικό ζήτημα», η συγκεκριμένη ταινία του Σκολιμόφσκι (ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν εγκατεστημένος στην Αγγλία πάνω από μια δεκαετία) μεταφέρει ένα κομμάτι του ζητήματος στη βρετανική πρωτεύουσα, κινηματογραφώντας σε γκρίζο φόντο τις («ανατολικού» ή «δυτικού») μορφές υποδούλωσης της ζωής των καθημερινών ανθρώπων.

Αφηγηματικός άξονας της ταινίας είναι η άφιξη στο Λονδίνο στις 5/12/1981 ενός τετραμελούς συνεργείου πολωνών εργατών, με εργολάβο το Νόβακ (ερμηνεία Τ. Άιρονς), ο οποίος είναι ο μόνος που γνωρίζει την αγγλική γλώσσα. Αποστολή των εργατών είναι να δουλέψουν «μαύρα» για λογαριασμό του πολωνού αφεντικού τους (ερμηνεία Γ. Σκολιμόφσκι), που παραγγέλνει να του ετοιμάσουν ένα σπίτι σε μια συνοικία στο Βόρειο Λονδίνο.
Η συμφωνία βολεύει αμφοτέρους: αφενός, το αφεντικό πληρώνει τέσσερις φορές χαμηλότερα απ’ όσα αν προσλάμβανε ντόπιο εργατικό δυναμικό, αφετέρου οι εργάτες είναι ευχαριστημένοι στην προοπτική του να κερδίσουν σε μικρό χρονικό διάστημα όσα χρήματα θα έβγαζαν στην πατρίδα τους μέσα σ’ ένα χρόνο. Αν μάλιστα ολοκληρώσουν τις εργασίες τους μέσα σ’ ένα μήνα, προτού λήξει η τουριστική βίζα τους, πρόκειται να λάβουν έξτρα πριμ σε βρετανικό νόμισμα, σκληρό δηλαδή συνάλλαγμα. Οπότε το κίνητρο να επιστρέψουν στις οικογένειές τους με κομπόδεμα που θα τους ξελασπώσει κάπως απ’ τη δυσμενή οικονομική κατάστασή τους, είναι τέτοιο που εξευγενίζει την σκληρή κι ασταμάτητη εργασία σε επισφαλείς συνθήκες.

Πόσο άραγε ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί οι σχέσεις των προσώπων που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, προσδιοριζόμενη απ’ τον πιεστικό χρόνο της προθεσμίας των εργασιών και τον ασφυκτικό εγκλεισμό στο υπό επισκευή διαμέρισμα, αλλά κι απ’ την προσαρμογή στο τυπικό –αλλά ανεξερεύνητο γι’ αυτούς– αγγλικό περιβάλλον της αφθονίας των σουπερμάρκετ και της γεμάτης καχυποψία κι υπονοούμενα ευγένειας;
Πόσο άραγε καταφέρνει ο Νόβακ να διαχειριστεί τη επαφή του συνεργείου με τον έξω κόσμο και πόσο αντέχουν τα κόλπα επιβίωσης μέσα στους αδυσώπητους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας, στα πρώτα θατσερικά χρόνια του νεοφιλελευθερισμού;

Και πόσο άραγε μπορεί να κλονίσει την καρτερική εργασία των πολωνών εργατών η αγωνία απ’ τα τανκς στους δρόμους της Βαρσοβίας, πόσο δηλαδή πολιορκεί το βουβό μόχθο αυτών των ανθρώπινων μηχανών η απειλή της ιστορικής αναγκαιότητας και πόσο, γενικότερα, αποσταθεροποιούν την ύπαρξή μας όσα δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε;

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017, 7 μ.μ. Βιβλιοπαρουσίαση απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν»


Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017, 7 μ.μ.
Βιβλιοπαρουσίαση απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν»


1) Αλεξάντερ Μπέρκμαν. Ο μπολσεβίκικος μύθος.
Το βιβλίο του Μπέρκμαν (1870-1936) αποτελεί αποτύπωση σε ημερολογιακή μορφή των ετών 1920-1922, διάστημα κατά το οποίο ο Μπέρκμαν βρέθηκε στη Ρωσία. Γραμμένο την αμέσως επόμενη χρονιά (1923) εκδόθηκε τελικά αρχές του 1925, στη Νέα Υόρκη.
Εκδόθηκε στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Οκτώβριο του 2016, σε μετάφραση Γιάννη Ιωαννίδη.


2) Βολίν. Η άγνωστη επανάσταση, 1917-1921 (τόμος 3)
Το έργο του Βολίν (1882-1945), που εκδόθηκε μετά θάνατον (1947), αποτελείται από 3 τόμους. Μετά τον πρώτο τόμο («Από το 1905 ίσαμε τον Οχτώβρη») και το δεύτερο («Μπολσεβικισμός και αναρχία») που εξέδωσαν στα ελληνικά οι εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη» το 1975 και το 1976, ο τρίτος τόμος έχει υπότιτλο «Ο αγώνας για την αληθινή κοινωνική επανάσταση» κι αναφέρεται στην Κρονστάνδη (1921) και στην Ουκρανία (1918-1921).
Εκδόθηκε στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Οκτώβριο του 2017, σε μετάφραση Φώτη και Γιάννη Τερζάκη.


3) Άρης Αλεξάνδρου. Η εξέγερση της Κρονστάνδης

Το βιβλίο του Άρη Αλεξάνδρου (1922-1978) γράφτηκε το 1975, κατά παραγγελία του εκδότη Χ. Φυτράκη για τη σειρά βιβλίων «Τα φοβερά ντοκουμέντα». Κατά την επιμέλεια της έκδοσης όμως, το κείμενο υπέστη κάποιες αυθαίρετες επεμβάσεις στη γλώσσα του συγγραφέα, για τις οποίες αυτός διαμαρτυρήθηκε στον εκδότη του.
Επανεκδόθηκε (αποκαταστημένο γλωσσικά) απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Ιούνιο του 2015.