Αρχειοθήκη ιστολογίου

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017, 7 μ.μ. Βιβλιοπαρουσίαση απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν»


Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017, 7 μ.μ.
Βιβλιοπαρουσίαση απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν»


1) Αλεξάντερ Μπέρκμαν. Ο μπολσεβίκικος μύθος.
Το βιβλίο του Μπέρκμαν (1870-1936) αποτελεί αποτύπωση σε ημερολογιακή μορφή των ετών 1920-1922, διάστημα κατά το οποίο ο Μπέρκμαν βρέθηκε στη Ρωσία. Γραμμένο την αμέσως επόμενη χρονιά (1923) εκδόθηκε τελικά αρχές του 1925, στη Νέα Υόρκη.
Εκδόθηκε στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Οκτώβριο του 2016, σε μετάφραση Γιάννη Ιωαννίδη.


2) Βολίν. Η άγνωστη επανάσταση, 1917-1921 (τόμος 3)
Το έργο του Βολίν (1882-1945), που εκδόθηκε μετά θάνατον (1947), αποτελείται από 3 τόμους. Μετά τον πρώτο τόμο («Από το 1905 ίσαμε τον Οχτώβρη») και το δεύτερο («Μπολσεβικισμός και αναρχία») που εξέδωσαν στα ελληνικά οι εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη» το 1975 και το 1976, ο τρίτος τόμος έχει υπότιτλο «Ο αγώνας για την αληθινή κοινωνική επανάσταση» κι αναφέρεται στην Κρονστάνδη (1921) και στην Ουκρανία (1918-1921).
Εκδόθηκε στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Οκτώβριο του 2017, σε μετάφραση Φώτη και Γιάννη Τερζάκη.


3) Άρης Αλεξάνδρου. Η εξέγερση της Κρονστάνδης

Το βιβλίο του Άρη Αλεξάνδρου (1922-1978) γράφτηκε το 1975, κατά παραγγελία του εκδότη Χ. Φυτράκη για τη σειρά βιβλίων «Τα φοβερά ντοκουμέντα». Κατά την επιμέλεια της έκδοσης όμως, το κείμενο υπέστη κάποιες αυθαίρετες επεμβάσεις στη γλώσσα του συγγραφέα, για τις οποίες αυτός διαμαρτυρήθηκε στον εκδότη του.
Επανεκδόθηκε (αποκαταστημένο γλωσσικά) απ’ τις εκδόσεις «Πανοπτικόν» τον Ιούνιο του 2015.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Τετάρτη 8 Νοέμβρη - 7 μ.μ. Συζήτηση για την επαναστατική περίοδο 1917-23 στην Ευρώπη

Στις 7 Νοεμβρίου 1917 (ή 25 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο που ακολουθούσαν τότε οι Ρώσοι), κάτω απ' την επιτελική καθοδήγηση των μπολσεβίκων, επαναστατημένοι στρατιώτες κι ένοπλοι εργάτες πολιορκούν και πραγματοποιούν έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα, ανατρέποντας την Προσωρινή Κυβέρνηση (η οποία 6 μήνες πριν είχε δημιουργηθεί πάνω στο έδαφος της αυθόρμητης λαϊκής επανάστασης που είχε βάλει τέλος σε 3 αιώνες τσαρικής απολυταρχίας).
Τι έγινε τελικά τον Οκτώβρη του 1917 στη Ρωσία;
Τι έγινε 6 μήνες πριν, το Φλεβάρη, και τι στο ενδιάμεσο διάστημα;
Και γενικότερα, πώς φτάσαμε από ένα μακροχρόνιο πόλεμο (που επιστράτευσε και διαίρεσε τον κόσμο σε 2 αντιτιθέμενα στρατόπεδα) σε ένα επαναστατικό κύμα που σάρωσε τη Ρωσία το 1917-1921, αλλά και τη Γερμανία καθώς κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες το 1918-1923, μέχρι την οριστική του συντριβή;

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Ανοιχτό Συντονιστικό: Κυριακή 5 Νοέμβρη, στις 7 μ.μ.

Το Ανοιχτό Συντονιστικό της Λαϊκής Βιβλιοθήκης συγκαλείται κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα. Την Κυριακή 5 Νοέμβρη, θα βρεθούμε στις 7 μ.μ. στο χώρο μας, ο οποίος θα είναι ανοιχτός απ' τις 5 μ.μ. - όπως κάθε Κυριακή. 

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Τετάρτη 1 Νοέμβρη - 7 μ.μ. Προβολή ντοκιμαντέρ - 1917, η Ρώσικη Επανάσταση (Π. Τζένκινς, 2007)

Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017
προβολή: «1917, η Ρώσικη Επανάσταση» (2007)

Το ντοκιμαντέρ «1917, η Ρώσικη Επανάσταση» το γύρισε ο Πωλ Τζένκινς σε συνεργασία με τον Πιερ-Αντρέ Μπουτάν το 2007, 90 χρόνια μετά τα γεγονότα που εξιστορεί. Στο ντοκιμαντέρ μιλούν άνθρωποι που οι απόψεις τους δεν ταυτίζονται αναγκαστικά μεταξύ τους ή με τον αφηγητή: Ανατόλυ Κούζμιν, Ντιμίτρι Μπόκοφ (συγγραφέας), Μαρκ Φερρό (ιστορικός), Σεργκέι Περεσλέγκιν (γεωπολιτικός αναλυτής), Ελένα Περεσλεγκίνα (ψυχολόγος), Γιάνα Χάουλετ (ιστορικός), Ελέν Καρρέρ ντ’ Ανκώς (ιστορικός), Ιβάν Μπαρανόφ (διευθυντής Μουσείου), Ζακ-Φρανσίς Ρολλάν (ιστορικός), Ναταλία Γκριακάροβα (διευθύντρια του μουσείου Μπλοκ), Γιούτα Σέρρερ (ιστορικός), Αλ. Σίσοφ (στρατιωτικός ιστορικός), Μπόρις Κολονίτσκυ (ιστορικός), Πιέρ Πασκάλ (ιστορικός), Ιγκόρ Τσόγκλιν (εγγονός του μηχανοδηγού του «Τσάρσκι», τρένου του τσάρου), Ζαν Ζακ Μαρί (ιστορικός), Αντ. Αξυόνκιν (έκθεση Μαγιακόφσκι, 2006).
Το ντοκιμαντέρ διακρίνεται σε 2 μέρη που τιτλοφορούνται «1917, η επανάσταση του λαού» και «1917, η επανάσταση του Λένιν».
Το 1ο μέρος αναφέρεται στην επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 (σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο που τότε ακολουθούσαν οι Ρώσοι), κάνοντας μια αναδρομή απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα στα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν στη Ρωσία, όπως ο ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος (1904-1905) και η εξέγερση του 1905, τα απεργιακά κύματα του 1912 και των αρχών του 1914. Μετέπειτα εξιστορούνται ορισμένες κομβικές στιγμές της ρώσικης εμπειρίας απ’ την κήρυξη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου τον Αύγουστο του 1914 μέχρι τον 3ο χειμώνα του πολέμου και την επαναστατική έκρηξη της τελευταίας εβδομάδας του Φλεβάρη του 1917, αρχής γενομένης απ’ τις διαδηλώσεις στην «ημέρα της γυναίκας», στις 23/2/1917. Το 1ο μέρος ολοκληρώνεται με την εξιστόρηση των διαδικασιών που οδήγησαν στην ανατροπή του τσαρισμού μετά από 3 αιώνες απολυταρχικής διακυβέρνησης της δυναστείας των Ρομανώφ και στην εγκαθίδρυση της Προσωρινής Κυβέρνησης.
Το 2ο μέρος πάει να πιάσει το νήμα εκεί που το άφησε στο 1ο μέρος, δηλαδή στην επιστροφή του Λένιν στη Ρωσία στις 3/4/1917. Μετέπειτα γίνεται εξιστόρηση των εξεγερσιακών γεγονότων του Ιούλη που συνέβησαν στους δρόμους της Πετρούπολης, της απόπειρας πραξικοπήματος απ’ τον στρατηγό Κορνίλοφ τον Αύγουστο, φτάνοντας στα γεγονότα του Οκτώβρη, απ’ τις αρχές μέχρι τα τέλη του, στις 25/10/1917 και στην έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα, που σηματοδότησε την εγκαθίδρυση της μπολσεβίκικης διακυβέρνησης. Επιπλέον, η εξιστόρηση συνεχίζεται για το 1918, τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, περιγράφοντας ορισμένες στιγμές του 3χρονου εμφυλίου πολέμου μεταξύ κόκκινων και λευκών. Και μετά από μια μικρή αναφορά στην καταστολή του κινήματος του ουκρανού αναρχικού Μάχνο από τους μπολσεβίκους, γίνεται μια περισσότερο εκτεταμμένη αναφορά στην εξέγερση της Κροστάνδης και στην καταστολή της από τους μπολσεβίκους τον Μάρτη του 1921. Το 2ο μέρος κλείνει με ορισμένα ζητήματα περί πρωτοπορίας και προπαγάνδας που απασχόλησαν τους προβληματισμούς περί τέχνης εκείνη την περίοδο, αφήνοντας για το τέλος ορισμένες τοποθετήσεις αφενός περί ολοκληρωτικού κράτους κι αφετέρου για την ιδέα της επανάστασης.

Ένας απαραίτητος κριτικός σχολιασμός

Το ντοκιμαντέρ, πέρα απ’ τη μεγάλη ποσότητα αρχειακού υλικού (βίντεο και φωτογραφίες), έχει μια ενδιαφέρουσα αφετηρία που τίθεται εκ διαμέτρου αντίθετα με τη συνηθισμένη διαρκή έλξη που η Οκτωβριανή νίκη ασκεί ως δόγμα στους οπαδούς του μπολσεβικισμού (δηλαδή του λενινισμού και των σταλινικών ή των τροτσκιστικών ενσαρκώσεων του).
Η εστίαση στην επανάσταση του Φλεβάρη κι η ανάδειξη της πολλές φορές λησμονημένης πολιτικής σημασίας της, μπορούν να ωθήσουν σε μια σφαιρικότερη κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, δηλαδή σε μια κατανόηση της επανάστασης του 1917 στη Ρωσία ως ενιαίας διαδικασίας κοινωνικού και πολιτικού μετασχηματισμού που ξεκινά με την πτώση του τσαρισμού το Φλεβάρη και καταλήγει στην ανατροπή της Προσωρινής Κυβέρνησης τον Οκτώβρη. Μιας διαδικασίας, όπου οι αγώνες του ρώσικου προλεταριάτου και των αγροτών καθ’ όλη τη διάρκεια του 1917, συμπεριλαμβανομένων και των κομβικών γεγονότων του Ιούλη, είχαν τεράστια σημασία και ούτε ταυτίζονταν ούτε και συμπίπταν απαραίτητα με τις εκτιμήσεις και την πολιτική στάση των πολιτικών οργανώσεων, οι οποίες συχνά βρίσκονταν πολύ πίσω απ’ το επαναστατικό πνεύμα των αγώνων αυτών και αιφνιδιάζονταν σαν τις μωρές παρθένες της Βίβλου…
Μια τέτοια απομυθοποίηση του ρόλου της (κομματικής) πρωτοπορίας, αφενός είναι διαχρονικά αναγκαία στο βαθμό που κλονίζει την τυφλή πίστη στο αλάθητο κύρος μιας πετυχημένης πολιτικής επανάστασης που λειτουργεί δελεαστικά ως μαγική συνταγή για τη νικηφόρα κατάληψη της εξουσίας. Αφετέρου, μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα γόνιμη σ’ όποιον επιζητά μια ριζική αλλαγή των κοινωνικών δομών μ’ έναν τρόπο που να μην επιφέρει μια νέα διαίρεση της κοινωνίας. Με την έννοια ότι μπορεί να συμβάλλει στο ξεκαθάρισμα του περιβόητου «ρώσικου αινίγματος» το οποίο σκεπάζει με τα αναπάντητα ερωτήματά του την ιστορική μνήμη όλων των αντικαπιταλιστικών ρευμάτων, (ιδιαίτερα όσων όχι απλά εμπνέονται αλλά αισθάνονται ακόμη την ανάγκη να αναφέρονται στο ρώσικο παράδειγμα ούτως ώστε να προβάλλουν τον εαυτό τους ως φορέα μιας αλλαγής της κοινωνίας πέραν του καπιταλισμού).
Γιατί κάθε κριτική στάση στην ένταξη του ρώσικου παραδείγματος στη μυθολογία του εργατικού κινήματος ωσάν να είναι η επιτομή της κοινωνικής επανάστασης, αν θέλει να ωθήσει στην αφύπνιση του επαναστατικού δυναμικού, οφείλει να υπενθυμίζει την σταδιακή διάβρωση των ριζοσπαστικών χειραφετικών τάσεων στη Ρωσία. Κι αν θέλει να υπερασπιστεί τις επαναστατικές ιδέες και πρακτικές, οφείλει αναγκαστικά να έρχεται σε ρήξη με τις πρακτικές των μπολσεβίκων που φόρτωσαν στην πλάτη της εργατικής τάξης ένα πρόγραμμα το οποίο ανεπαίσθητα αλλά και με ανεξίτηλο τρόπο θολώνει την εικόνα του τι θα μπορούσε να είναι ένας κόσμος πέραν του καπιταλισμού.

Όμως σ’ αυτό το σημείο χρειάζεται λίγη προσοχή, καθώς δεν διακατέχονται όλες οι απόπειρες υπονόμευσης της τυπικής μπολσεβίκικης αφήγησης από αγαθές επαναστατικές προθέσεις… Το αντίθετο μάλιστα, αφού σε πολλές περιπτώσεις, πρόκειται περί μιας υπονόμευσης εκ του πονηρού! Από κοινωνιολογίζουσες ερμηνείες που φορούν το μανδύα της επιστημονικής αντικειμενικότητας κι ουδετερότητας μέχρι τις ερμηνείες από μετανοήσαντες θιασώτες μιας μετριοπαθούς αριστεράς που εκλογικεύοντας την αγανάκτηση απ’ τις απογοητεύσεις καταφεύγουν στη δαιμονολογία ως μέθοδο εξήγησης των πραγμάτων, όλες αυτές οι τοποθετήσεις ευθυγραμμίζονται με την παραδοσιακή δεξιά αφήγηση. Έτσι μέμφονται με περισσή αυτοπεποίθηση τις αμαρτίες της ρώσικης εμπειρίας, προκειμένου να συμφιλιωθούν και να υποκλιθούν στην ηγεμονία της δημοκρατικής ιδεολογίας της φιλελεύθερης καπιταλιστικής δύσης που νιώθει δικαιωμένη και θριαμβεύτρια μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων μπολσεβίκικου τύπου.
Φαίνεται μάλιστα ότι μετά το τέλος της ψυχροπολεμικής εποχής της δυτικόφρονης ρητορικής (δηλαδή των ανοησιών όχι μόνο περί ταύτισης κάθε μαρξισμού με τον σταλινικό γκανγκστερισμό αλλά και περί ταύτισης του κομμουνισμού με τον φασισμό ως μορφών ολοκληρωτικών στραβοπατημάτων πάνω στη βασιλική οδό του ανεκτικού δυτικού φιλελευθερισμού), τα τελευταία χρόνια διάφοροι φιλελεύθεροι αχρείοι έχουν γίνει ολοένα και πιο ξεδιάντροποι, πασχίζοντας να πείσουν τους πάντες για ένα «τέλος της Ιστορίας». Αναφέρονται επικριτικά στη ρώσικη περίπτωση, μόνο και μόνο για να πλήξουν την οποιαδήποτε ριζοσπαστική οπτική και κάθε προσπάθεια αλλαγής των πραγμάτων. Χρησιμοποιώντας ως φόβητρο κι ως σκιάχτρο τις πιο θρυλικές (σταλινικές) τερατωδίες, κουνάνε επιδεικτικά το δάκτυλο σε οποιαδήποτε ένδειξη μιας τάσης στράτευσης σε σχέδια που αποβλέπουν στη σοβαρή αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Εκβιάζοντας στην παραίτηση από οποιαδήποτε ενσάρκωση της δυνατότητας μιας ριζοσπαστικής θεώρησης των πραγμάτων (η οποία όσο καλοπροαίρετη και να είναι, υποτίθεται ότι ανασταίνει το φάντασμα του ολοκληρωτισμού), υποβάλλουν την ιδέα ότι το παιδικό όνειρο της επανάστασης οδηγεί νομοτελειακά στην εφιαλτική εικόνα του Κακού τύπου Γκούλαγκ. Πιπιλίζουν σαν μοιραίο λάθος και ηθικά επικίνδυνο κάθε χειραφετικό πολιτικό σχέδιο αντλώντας υποκριτική ικανοποίηση με την υπεράσπιση της καθεστηκυίας τάξης.
Στις μέρες μας δηλαδή, περισσότερο ίσως από άλλοτε, ένας φιλελεύθερος αντιολοκληρωτισμός/αντιουτοπισμός στην προσπάθειά του να αυτονομιμοποιηθεί ιδεολογικά, επιχειρεί να μυστικοποιήσει την αντίληψή μας για τον κόσμο: κάθε αναφορά στην «απειλή του ολοκληρωτισμού» θέλει να στηρίξει ένα είδος άγραφης απαγόρευσης της σκέψης, κι ιδιαίτερα εκείνης που προσπαθεί να απειλήσει τη συμβολική ηγεμονία των δυτικών καπιταλιστικών επαγγελιών.


Λαϊκή Βιβλιοθήκη – 30 Οχτώβρη 2017

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

3η Ανακοίνωση της Λαϊκής Βιβλιοθήκης – Για τη Δημιουργία ενός Ανοιχτού Συντονιστικού


Η Λαϊκή Βιβλιοθήκη άρχισε τη λειτουργία της τον Απρίλη του 2016. Έδρα της έχει τη γειτονιά των Ρουμανικών, στη Νεάπολη. Αποτέλεσε την κατάληξη της πρωτοβουλίας μισής χούφτας αναρχικών συντρόφων απ’ τις δυτικές συνοικίες. Μέσα από μια δύσκολη πορεία ενάμισι χρόνου, φτάσαμε στο σημείο που μπορούμε να το πούμε καθαρά – δυναμώσαμε. Αυτό σημαίνει την επίτευξη των στόχων που είχαμε εξ΄ αρχής θέσει: την ανοχή της γειτονιάς (η οποία είναι φορές που αγγίζει τα όρια της ενεργητικής στήριξης), την αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που συγκροτούν το βασικό πυρήνα του εγχειρήματος και την αυτάρκειά του σε οικονομικό και τεχνικό επίπεδο.

Χαιρόμαστε όταν ο κόσμος της γειτονιάς περνάει το κατώφλι μας, άλλες φορές για να δανειστεί βιβλία κι άλλες για να αφήσει τα δικά του, για να συζητήσει τα προβλήματά του και τα “πολιτικά”, για να πιει έναν καφέ ή μια μπύρα. Συγκινούμαστε όταν άνθρωποι που κουβαλούν πολλές δεκαετίες ζωής στην πλάτη τους μπαίνουν στον κόπο να μας διηγηθούν τις ιστορίες τους, οι οποίες κάποιες φορές αποτελούν την ίδια την ιστορία του περασμένου αιώνα – αφηγήσεις εντυπωσιακές σε ορισμένες περιπτώσεις, που ελπίζουμε να καταγράψουμε με τον τρόπο που αρμόζει σ’ αυτές. Αισιοδοξούμε βλέποντας παλιούς μας συντρόφους να δραστηριοποιούνται ξανά, δηλώνοντας ότι αυτό ήταν το αποτέλεσμα της επιμονής μας και της συνεχούς παρουσίας μας στην ευρύτερη περιοχή με εκδηλώσεις, συζητήσεις, προβολές, αφίσες και κείμενα. Αισθανόμαστε ότι κάτι πάει να ριζώσει, αν κι είναι ακόμα στην αρχή, μιας και πολλοί από μας ζουν και κινούνται στις γύρω γειτονιές ενώ άλλοι, που μένουν μακρύτερα, αψηφούν την απόσταση και δίνουν σταθερά το “παρών” τους. Χαμογελάμε όταν η “σαλή” της γειτονιάς μας επισκέπτεται για να τρακάρει τσιγάρο, όταν ο μικρός νιγηριανός δανείζεται βιβλία με κριτήριο την εντυπωσιακή εικονογράφηση, όταν οι ηλικιωμένοι μας γκρινιάζουν που δεν κάνουμε επανάσταση...

Κάθε επαναστατικού θερισμού, προηγούνται δεκαετίες σποράς. Έχοντας χωνέψει καλά αυτό το ιστορικό δίδαγμα, προχωρήσαμε σε μια απόπειρα για την υλοποίησή του μέσα στα όρια των γειτονιών μας. Κινηθήκαμε σύμφωνα με τις δυνατότητες, την εμπειρία και τη θέλησή μας προς το διακηρυγμένο μας στόχο – επιθυμούμε να καταστούμε μια επαναστατική εστία που θα προπαγανδίζει, θα συζητάει και θα πραγματώνει τις ιδέες μας. Αυτή είναι η Λαϊκή Βιβλιοθήκη. Ύστερα από καιρό, θέλουμε να πιστεύουμε πως θα δούμε μια δεύτερη και μετά μια τρίτη...

Δηλώνουμε πως τώρα, μετά από μια πορεία επίπονη αλλά γόνιμη, βρισκόμαστε σε θέση ν’ ανακοινώσουμε τη δημιουργία ενός μόνιμου συντονιστικού της Λαϊκής Βιβλιοθήκης. Απευθυνόμαστε στη γειτονιά, τις κοντινές συνοικίες, στους φίλους, τους συντρόφους μας & κάθε άλλον ενδιαφερόμενο, και τους ενημερώνουμε πως το Ανοιχτό Συντονιστικό της Λαϊκής Βιβλιοθήκης θα συγκαλείται κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, στις 7 μ.μ.

Οχτώβρης του 2017
Λαϊκή Βιβλιοθήκη
Α. Παπανδρέου 18
Νεάπολη (Ρουμανικά)

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Τετάρτη 25 Οχτώβρη: προβολή ταινίας "Οκτώβρης" του Σ. Αϊζενστάιν (1928) - 7 μμ

Οκτώβρης (1928)


Ο «Οκτώβρης» είναι ένα φιλμ του Σεργκέι Αϊζενστάιν (1898-1948), ο οποίος ανάμεσα στους άλλους στην ομάδα του συνεργάστηκε και με τον παλιό του βοηθό Γκριγκόρι Αλεξαντρώφ (1903-1983) στη σκηνοθεσία και στο σενάριο [στο οποίο λήφθηκε υπόψιν και το αφήγημα «10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» (1919) του Τζον Ρηντ (1887-1920), εξ ου κι ο ομώνυμος υπότιτλος που η ταινία απέκτησε στην παγκόσμια διανομή της]. Ολοκληρώθηκε το Φλεβάρη του ’28 και προβλήθηκε για πρώτη φορά δημόσια στις 14/3/1928 όντας το τελευταίο απ’ τα ειδικά για την 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης προγραμματισμένα φιλμ: παρόλο που γυρίστηκε το 1927 και κομμάτια του είχαν προβληθεί ιδιωτικά σε μεμονωμένους ανθρώπους πριν τις 7/11/1927, το φιλμ δεν κέρδισε την κούρσα για την προβολή του στο εορταστικό κοινό του Θέατρου Μπολσόι. Το γεγονός αυτό πυροδότησε αρκετές φήμες, οι περισσότερες εκ των οποίων είχαν να κάνουν με το ότι το φιλμ –τουλάχιστον όσον αφορά τα κομμάτια που είχαν προβληθεί ιδιωτικά– δεν είχε λάβει υπόψιν του την τρέχουσα κρίση στο κόμμα μεταξύ της κυβερνώσας ομάδας και της αντιπολιτευόμενης παράταξης και δεν είχε κάνει κανένα διαχωρισμό στην αναπαράσταση των πριν από 10 χρόνια γεγονότων.
Εξηγώντας την καθυστέρηση της παράδοσης του φιλμ όπως του ζητήθηκε απ’ την εφημερίδα ΚΙΝΟ στα τέλη Νοέμβρη του ’27, ο Αϊζενστάιν ξεκαθάρισε ότι ο «Οκτώβρης» δεν είναι ένα τυπικά «εορταστικό φιλμ» της 10ης επετείου και μόνο, αλλά προορίζεται να αναδείξει διαχρονικά τη «ζωντανή κι αδιάκοπη γιορτή της Οκτωβριανής νίκης». Κι όπως συμπλήρωσε αργότερα, πρόθεσή του ήταν να παρουσιάσει τους προσωπικούς του συσχετισμούς και τα οπτικά ευφυολογήματα που έφερναν στο μυαλό του αυτά τα βασικά γεγονότα που ήταν γνωστά σε όλους τους ανθρώπους της εποχής του.
Βέβαια, η αφήγηση της ταινίας είναι περίπλοκη κι ίσως δύσκολη στην παρακολούθησή της, ακόμα και για εκείνους που γνώρισαν τότε (ή γνωρίζουν σήμερα) τα γεγονότα που εξιστορούσε, αφού η οργάνωση κι η διαδοχή των πλάνων δεν καθορίζονται μόνο απ’ τη θέληση της διήγησης της ιστορίας. Γιατί στον «Οκτώβρη» ο Αϊζενστάιν –που τα φιλμ του ακολουθούσαν κι εξελίσσονταν ανάλογα με τις θεωρητικές του αναζητήσεις κι αισθητικές του θεωρίες (κυρίως σε σχέση με το μοντάζ)– εφαρμόζοντας γρήγορο ρυθμό, χοντροκομμένα ευρήματα, χιουμοριστικούς (ή κι ειρωνικούς) συμβολισμούς κι αντιπαραθέσεις πλάνων με μεταφορές που δεν υποτάσσονται σταθερά στο λογικό ξετύλιγμα της δράσης, αποσκοπεί αφενός να ενεργοποιήσει τους συναισθηματικούς μηχανισμούς του θεατή κινητοποιώντας τη συμμετοχή του στο αποτέλεσμα που παρασταίνεται στην οθόνη. Αφετέρου, ο Αϊζενστάιν αποσκοπεί να προξενήσει στο θεατή ένα βίαιο ψυχολογικό σοκ διεγείροντας κι υποβάλλοντας ζωηρά μέσα του ιδέες κι έννοιες που με το συγκινησιακό τους δυναμισμό, ξεπερνάνε τα όρια της ιστορίας στην οποία είναι ενσωματωμένες κι επιβάλλουν μια πιο πλατιά θέση πάνω στα ανθρώπινα ζητήματα.

Βλέποντας τον «Οκτώβρη» σήμερα, μετά από 90 επετείους των γεγονότων του Οκτώβρη, καλούμαστε ίσως να αναρωτηθούμε αν διατηρεί τον αγωνιστικό του χαρακτήρα, συνδέοντάς μας με το γενικό αίσθημα των ημερών πριν τον Οκτώβρη του ’17, αν δηλαδή κρατά ζωντανή την επαναστατική ορμή των τρομερών προσδοκιών που αναδύονται στην πιθανότητα της εξόδου απ’ τη μακριά νύχτα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Ή αν, αντίθετα, απέκτησε έναν αναμνηστικό ή πανηγυρικό τόνο, αν δηλαδή μια κουλτούρα κινητοποίησης και προοπτικών παγιώθηκε σε ένα τελετουργικό καθαγιασμό του νικηφόρου επιτεύγματος και σε μια λατρευτική εξύμνηση του επιτυχημένου παραδείγματος, που αμφότερα βυθίζουν την απόπειρα επανασύνδεσης με την παρελθούσα επαναστατική δυναμική στον ωκεανό μιας νοσταλγικής παθητικότητας.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

1917-1923: Κύκλος εκδηλώσεων στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη για τα εκατόχρονα του Επαναστατικού Κύματος που σάρωσε την Ευρώπη

1917-1923: Κύκλος εκδηλώσεων στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη για τα εκατόχρονα του Επαναστατικού Κύματος που σάρωσε την Ευρώπη

25 Οχτώβρη, 7 μμ: Προβολή: "Οκτώβρης" του Σ. Αϊζενστάιν

1 Νοέμβρη, 7 μμ: Προβολή ντοκιμαντέρ: "1917, η Ρώσικη Επανάσταση" του Π. Τζένκινς (2007)

8 Νοέμβρη, 7 μμ: Συζήτηση για την επαναστατική περίοδο 1917-23 στην Ευρώπη

15 Νοέμβρη, 7 μμ: Βιβλιοπαρουσίαση απ' τις εκδόσεις "Πανοπτικόν" 
(Α.Αλεξάνδρου-Α.Μπέρκμαν-Βολίν)

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Δευτέρα 16 Οχτώβρη - 6.30 (αυστηρά): συζήτηση -εκδήλωση για το βιβλίο του Τάσου Κατσαρού "Οι Αντάρτες δεν Προσκυνούν – Μάχες του Ε.Λ.Α.Σ. και της Ο.Π.Λ.Α. στην Κατεχόμενη Θεσσαλονίκη (1941-44)" / εκδόσεις Διάδοση

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΠΟΛΗΣ – 16 Οχτώβρη του ’44
[Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο 6ο φύλλο (23 Οχτώβρη του 1944) της εφημερίδας “ΕΦΟΔΟΣ” (οργάνου του Συμβουλίου Πόλης της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης). Αντιγράφουμε από το φωτοτυπημένο εξώφυλλο που περιλαμβάνεται στην έκδοση του Τ. Κατσαρού “Οι Αντάρτες δεν Προσκυνούν” - εκδ. Διάδοση, 2017)]
Στις 16/10 το πρωί, δύναμη από 150 ταγματαλήτες επετέθηκε απ’ όλες τις πλευρές στις συνοικίες Βάρνα Συκιές, Καλιθέα Νεάπολης, με σκοπό να σφάξουν, να ληστέψουν και να κακοποιήσουν τον πληθυσμό. Ο ηρωικός μας λαός με επικεφαλής τον ηρωικό μας ΕΛΑΣ, πέρασε στην αντεπίθεση που κράτησε 2 ώρες – αποτέλεσμα της οποίας ήταν να απωθηθούν οι αλήτες αφήνοντας επί του πεδίου της μάχης 8 νεκρούς. Ο επικεφαλής τους ανθυπολοχαγός οχυρώθηκε σ’ ένα σπίτι με πέντε άνδρες. Με έφοδο τα ηρωικά μας παιδιά και με την πολεμική ιαχή “αέρα” έπειτα από μάχη 3/4 σύντριψαν την αντίσταση του εχθρού. Τους πιάνουν όλους ζωντανούς και τους εξετέλεσαν.
Στις 11 επετέθηκε ένα νέο κύμα από 108 ταγματαλήτες, οι 52 με κέντρο τη Νεάπολη. Ούτε μπόρεσαν να πλησιάσουν και τράπηκαν γρήγορα σε φυγή, παίρνοντας μαζί τους 4 τραυματίες. 
Στις 12 αρχίζουν και βάλουν τα πολυβόλα από τα κάστρα μέχρι τις δύο. Μα ο ΕΛΑΣ τους απαντά. Ο κόσμος χαλάει από το ντουφεκίδι. Οι ταγματαλήτες χτυπούν τα σπίτια φωνάζοντας “ανοίχτε, κι εμείς χριστιανοί δεν είμαστε;”.
Στα καταφύγια της Καλιθέας δικά μας παιδιά απέκλεισαν 5 ταγματαλήτες και τους έβαλαν φωτιά με βενζίνη και κλαδιά. Πιάστηκαν κι άλλοι 18 αλήτες και προδότες από τους οποίους οι τέσσερις πέρασαν από λαϊκό δικαστήριο και εχτελέστηκαν την ώρα της μάχης. Συνεργεία από επονίτες κουβαλάνε νερό, πυρομαχικά, τρόφιμα, τ’ αετόπουλα γίνονται σύνδεσμοι, ανιχνευτές, όλος ο κόσμος βοηθάει στη μάχη. Οι τηλεβόες μιλούν ακατάπαυστα. Συνεργεία από επονίτισσες βγαίνουν σε παλλαϊκό έρανο μετά τη μάχη, με τεράστια επιτυχία. Καθένας κάτι θέλει να δώσει για τα παιδιά.
Το βράδυ έγινε διαδήλωση που πήραν μέρος 3.000 λαός. Μίλησαν οι τηλεβόες για την τεράστια νίκη μας κι αντιλάλησαν τα φλογισμένα τραγούδια της ΕΠΟΝ. Κι η νίκη έδωσε φτερά στα νιάτα, η συνοικία γίνεται φρούριο, τα νιάτα φλογίζονται για τον πόλεμο. Ένας νεαρός επονίτης λέει: “Μέχρι χθες παίζαμε μπίλιες, τώρα όλοι δουλεύουμε για την υπόθεση”. Κι ένα αετόπουλο με πολλή σοβαρότητα: “Νά ‘χα ένα ταγματαλήτη να τον έκανα στα τέσσερα”. Επονίτες σύνδεσμοι, επονίτικα συνεργεία για την ΕΤΑ πηγαινοέρχονται, κάθε τόσο ξετρυπώνουν κι από έναν προδότη.
Και τα παλληκάρια που βαστάνε το όπλο, ξενυχτούν στα περάσματα, ακοίμητοι φρουροί στη συνοικία τους.

ΣΤΗΝ ΞΗΡΟΚΡΗΝΗ
Στις 16/10 διαδήλωση από 1.000 νέους στην Ξηροκρήνη. Δάκρυα συγκίνησης σ’ όλο το λαό που έβλεπε να περνούν τα παλληκάρια μας. Μέσα στη διαδήλωση ανακάλυψαν κάπου δυο χαφιέδες. Ένας γέρος όρμησε και τον τσάκισε τα μούτρα στις μπουνιές. Ο ίδιος αργότερα παρουσιάστηκε στο φρουραρχείο και ζητούσε επίμονα να καταταγεί στον ΕΛΑΣ.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Προβολή Ταινίας: "Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ" του Κεν Λόουτς (2016) Τετάρτη 11 Οχτώβρη - 7μ.μ.

Προβολή Ταινίας: "Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ" του Κεν Λόουτς (2016)
Τετάρτη 11 Οχτώβρη - 7μ.μ.

Έπειτα από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο ο 59χρονος ξυλουργός Ντάνιελ Μπλέικ δεν μπορεί να δουλέψει και περιμένει το κρατικό επίδομα για να ζήσει. Η γραφειοκρατία όμως του δημιουργεί διαρκώς προσκόμματα και τον οδηγεί σε αδιέξοδο.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Διεύρυνση ωραρίου

Λαϊκή Βιβλιοθήκη: διεύρυνση ωραρίου: απ' αυτή την Κυριακή (1η Οκτώβρη) και κάθε Κυριακή, η Λαϊκή Βιβλιοθήκη θα είναι ανοιχτή απ' τις 5 μέχρι τις 7 για δανεισμό βιβλίων. Είμαστε στη Νεάπολη - Λεωφ. Α. Παπανδρέου 18 (τις Τετάρτες συνεχίζουμε ν΄ ανοίγουμε στις 7).



Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Βιβλιοπαρουσίαση: "Θερμός Σεπτέμβρης" - Γ. Κορινίδης (2014 - εκδ. Υπερσιβηρικός) Τετάρτη 27 Σεπτέμβρη - 19.00


Θερμός Σεπτέμβρης

Το μυθιστόρημα «Θερμός Σεπτέμβρης» του Γιώργου Κορινίδη είναι ένα πολιτικό θρίλερ που διαδραματίζεται τον 4ο μήνα της αριστερής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα, δημοσιευμένο λίγο διάστημα πιο πριν (Δεκέμβριος 2014).
Γραμμένο κατά το διάστημα στο οποίο διαφαινόταν η επερχόμενη εκλογική επικράτηση ενός αριστερού κόμματος (ή μετώπου, σωστότερα) που είχε τουλάχιστον πενταπλασιάσει τα εκλογικά ποσοστά του μετά την υπαγωγή του ελληνικού κράτους στο λεγόμενο μηχανισμό στήριξης (που περιλάμβανε το πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής που έχει επικρατήσει να αναφέρεται ως «μνημόνιο»), το μυθιστόρημα δομεί ένα κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο όπου αναμειγνύονται ως επί τω πλείστω υπαρκτά αλλά κι ορισμένα μυθοπλαστικά στοιχεία – τις περισσότερες φορές μάλιστα, τα ονόματα φυσικών προσώπων, συλλογικών φορέων, επιχειρήσεων, κτλ. δεν παρατίθενται με την πραγματική τους ονομασία παρά υπονοούνται παιχνιωδώς.

Υπ’ αυτό το πλαίσιο, η προβολή στο (κατά τη διάρκεια της συγγραφής του, βραχυπρόθεσμο) μέλλον που επιχειρείται στο μυθιστόρημα, πέρα του ότι σήμερα μας υπενθυμίζει πολλά από τα διακυβεύματα που πράγματι αποτέλεσαν σημεία έριδας στη δημόσια σφαίρα (τουλάχιστον) το πρώτο εξάμηνο του 2015, επενδύεται μυθοπλαστικά από δύο καίρια νομοσχέδια της (αυτοδύναμης, στο μυθιστόρημα) αριστερής κυβέρνησης, καθοριστικά για την εξέλιξη της μυθιστορηματικής πλοκής.
Κι αν το δεύτερο που αφορά την έκτακτη φορολόγηση των πολύ υψηλών εισοδημάτων, των μεγάλων επιχειρηματιών και των εφοπλιστών δεν έχει ακόμα θεσπιστεί έπειτα από τρεις μήνες αριστερής διακυβέρνησης (μυθιστορηματικά οι εκλογές έχουν γίνει τον Ιούνη), το πρώτο νομοσχέδιο που στοχεύει στον εκδημοκρατισμό του στρατού υπό το φόβο ορισμένων φημών περί πραξικοπήματος, έχει κιόλας θεσπιστεί με επιτυχία πέρα του αναμενομένου, καθώς εισρέουν στις ένοπλες δυνάμεις αριστεροί ανεξαρτήτου ηλικίας, δεδομένου και του οικονομικού κινήτρου, μιας και η ανεργία παραμένει σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Ένας τέτοιος αριστερός είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, ο Γιάννης Προκοπίδης, ο οποίος εντελώς τυχαία ανακαλύπτει το δολοφονημένο πτώμα ενός αρχιλοχία, παλιού του γνωστού από το σχολείο, που τελευταία είχαν ξαναβρεθεί στο ίδιο στρατόπεδο.
Η διαλεύκανση αυτού του φόνου γίνεται ο άξονας γύρω απ’ τον οποίο εκτυλίσσεται αφηγηματικά η υπόθεση του μυθιστορήματος, αποτελώντας συνάμα ένα περιπετειώδες έναυσμα αφενός για να ξεδιπλωθεί ένα παζλ ορισμένων χαρακτηριστικών ερμηνειών της τρέχουσας πολιτικο-οικονομικής πραγματικότητας και των αντίστοιχων αξιακών προσανατολισμών και ιδεολογικών εκλογικεύσεων που προκύπτουν απ’ αυτές, κι αφετέρου, έναυσμα για να ξετυλιχτεί η – ορισμένες φορές και τέμνουσα – πορεία μιας πλειάδας χαρακτήρων (από αριστερούς κι αναρχικούς μέχρι πράκτορες και στρατιωτικούς) με ποικίλες στοχεύσεις και συμφέροντα επί του κοινωνικού πεδίου.

Μπόλικο σασπένς κι αινιγματική ατμόσφαιρα εναλλάσσονται με σύντομες κριτικές παρατηρήσεις για τρέχοντα ή ιστορικά ζητήματα, σ’ αυτό το παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας· ένα παιχνίδι που φαίνεται ίσως να λειτουργεί ως προσκλητήριο για να ανοίγουν (ή να παραμένουν ανοιχτοί) οι προβληματισμοί εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να κρατούν σε εγρήγορση το κομμάτι των ανθρώπων το οποίο ασφυκτιεί απ’ την υπάρχουσα κοινωνική θέσμιση και δοκιμάζει τη δημιουργία ανατρεπτικών καταστάσεων.
Πέρα απ’ την ειδική συγκυρία του πρώτου μετεκλογικού χρονικού διαστήματος της αριστερής διακυβέρνησης – η οποία πλάθεται στο μυθιστόρημα ενώ ανασύρεται αναδρομικά με μια σημερινή ανάγνωση – ο «Θερμός Σεπτέμβρης» πλάι στο ότι είναι ένα αισθητικά συναρπαστικό κείμενο, παραμένει και πολιτικά επίκαιρο, στο βαθμό που αυτό που κωδικοποιημένα σχεδόν έχει επικρατήσει και στην ελληνική περίπτωση να ονομάζεται ως «κρίση», δηλαδή η αποσάθρωση των πρότερων διαδικασιών οικονομικο-πολιτικής διαχείρισης που εγγυόντουσαν μια ομαλή λειτουργία στον ελληνικό καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό, συνεχίζει να καθορίζει σημαίνουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις που απαιτούν θεωρητικο-πρακτική ετοιμότητα από το κομμάτι των ανθρώπων που αναζητά ριζοσπαστικούς προσανατολισμούς στο (συγκυριακά) ιδιόμορφο κοινωνικό εργαστήριο της Ελλάδας.





Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Τετάρτη 20/9, 8:00: Προβολή (Ο Αγών τους - "+τεχνία-")+ Ενημέρωση για ομαδική δίωξη αντιφασιστών

*Μετά την ταινία θ' ακολουθήσει ενημέρωση για ομαδική δίωξη αντιφασιστών.


Τρίτη 19/9, 8.00:1ος κύκλος μελέτης για τη Θεωρία & τη Δράση (2η Συνάντηση)

Τρίτη 19/9, 8.00:1ος κύκλος μελέτης για τη Θεωρία & τη Δράση (2η Συνάντηση) (Μπονάννο - Θεωρία & Πρακτική της Εξέγερσης / Μπούκτσιν - Κοινωνικός ή Life Style αναρχισμός - ένα Αγεφύρωτο Χάσμα) - στο χώρο της Λαϊκής Βιβλιοθήκης.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

προβολή - συζήτηση - μαρτυρίες για τα παιδιά του ελληνικού εμφυλίου (13/9 - 20.30)


Στη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου, ο Δημοκρατικός Στρατός οργάνωσε μια μεγάλη επιχείρηση διάσωσης των παιδιών στις περιοχές που έλεγχε. Στόχος του ήταν το οργανωμένο πέρασμά τους στις γειτονικές χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ, όπου αργότερα θα συναντούσαν τους γονείς τους. Η επιχείρηση αυτή φορτώθηκε με τη λασπολογία και την κατασυκοφάντηση απ’ την πλευρά του (μετ)εμφυλιακού κράτους – η προπαγάνδα του συνοψιζόταν στη λέξη “παιδομάζωμα”. Πολλά χρόνια μετά αποκαλύφτηκε η αλήθεια: το παλάτι κι οι τσανακογλύφτες του ντόπιου καθεστώτος, δήθεν σωτήρες των ανήλικων, είχαν στήσει ένα προσοδοφόρο εμπόριο, πουλώντας τα παιδιά -παιδιά ανταρτών σε αρκετές περιπτώσεις τα οποία δεν είχαν κατορθώσει να βγουν απ’ τη χώρα- που στοιβάζονταν στις κρατικές “παιδουπόλεις” της βασίλισσας Φρειδερίκης σε πλούσιες οικογένειες ξένων από “φίλες” χώρες (βλ. Ηνωμένες Πολιτείες).    


Τα παιδιά του εμφυλίου – μια εκ μεταφοράς μαρτυρία


  Ο Στ.Γ. (γεν.1942) και η Μ.Γ. (γεν.1944) κατοικούν στο Βαρδάρη κι είναι ζευγάρι-χαρακτηριστική περίπτωση παιδιών του ελληνικού εμφυλίου. Μεταφέραμε τα όσα μας είπαν στην προβολή-συζήτηση της 13ης Σεπτέμβρη και το κάνουμε κι εδώ συνοπτικά. Αμφότεροι κατάγονται από χωριά του Έβρου κι ήταν παιδιά ανταρτών του ΔΣΕ. Μεταφέρθηκαν με οργανωμένη επιχείρηση στη Βουλγαρία το 1948 για να σωθούν. Ο Στ. είχε μαζί τη μητέρα του ενώ η Μ. βρέθηκε στη Βουλγαρία χωρίς τους αντάρτες γονείς της. Έζησαν εκεί για δύο σχεδόν χρόνια στους ξενώνες που φιλοξενούσαν τα σωσμένα παιδιά απ΄ την Ελλάδα. Οι αναμνήσεις της Μ. είναι καλές απ’ την υποδοχή και τις συνθήκες διαβίωσης, αν και της έχει μείνει η εικόνα της αυστηρής παιδαγωγού - “δεν τολμούσαμε να βγούμε απ’ τη γραμμή, η δασκάλα φώναζε κι υπήρχε κλίμα πειθαρχίας”. Στο μεταξύ τους ενημέρωσαν για την τύχη των γονιών τους μέσω των αναζητήσεων του Ερυθρού Σταυρού. Ο πατέρας του Στ. σκοτώθηκε στις τελευταίες μάχες του πολέμου στο Γράμμο το 1949 ενώ οι γονείς της Μ., αντάρτες κι οι δυο τους, βρέθηκαν στη Ρουμανία (Βράιλα). Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι για το βορρά για να ξανασμίξουν οι οικογένειες. “Θυμάμαι ότι ταξιδέψαμε πρώτη φορά με τρένο και μεις, τα παιδιά καθόμασταν στο δάπεδο του βαγονιού αφού δεν υπήρχαν θέσεις.” - Μ. Μεγάλωσαν λοιπόν στη Ρουμανία, μοιραζόμενοι τη μοίρα των πολιτικών προσφύγων κι ο Στ. εργάστηκε σε εργοστάσιο χημικών ενώ η Μ. σε ραφείο. Γνωρίστηκαν στο μεταξύ, παντρεύτηκαν και γύρισαν στην Ελλάδα με τα παιδιά τους (Θεσσαλονίκη) το 1982 με το κύριο κύμα της επιστροφής των προσφύγων επί ΠΑΣΟΚ. Θα θέλαμε βέβαια να παρευρεθούν και να μας τα διηγηθούν οι ίδιοι ώστε να έχουμε την ευκαιρία να τους ρωτήσουμε αρκετά πράγματα δημόσια αλλά σεβόμενοι την επιθυμία τους και μια κάποια αμηχανία που ένιωθαν περιοριστήκαμε στο παρόν. Μόλις την ξεπεράσουν θα χαρούμε να τους φιλοξενήσουμε στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη και να τα πούμε ζωντανά.